Ik stond erbij en keek ernaar!


“Hee, wat heb ik nu gezegd!

Niet met je schoenen in de plassen lopen, dombo! Wat ben je toch een stom, onhandig kind!"

Ik stond erbij en keek ernaar. En ik deed niets.Totaal overrompeld! Waarom? Omdat ik gewoonweg niet kon geloven wat ik zojuist hoorde! Een heel naar gevoel kreeg ik ervan en eenmaal thuis merkte ik dat het mij dwars bleef zitten. En kroop ik meteen achter mijn laptop om het van mij af te schrijven. En nu ik dit stuk schrijf word ik weer boos! Boos op die moeder en boos op mezelf. Want waarom heb ik die moeder niet aangesproken?

GEESTELIJKE SCHADE

Ik had zo graag tegen haar willen zeggen dat het uitschelden van je kind, het kleineren en belachelijk maken, want dat is wat ze deed, schadelijk is voor een kind. En als zij het niet goed vind dat haar kind in de plassen stampt, dan is dat ok, maar dat kan je je kind ook op een andere manier duidelijk maken! Enkel schreeuwen en schelden, daar leert haar dochter echt niets van.

Ja, wat ze hiervan leert is dat wanneer ze iets verkeerd doet, het dan normaal is dat je op deze manier toegesproken word. En wanneer dit vaker gebeurt en ik ben bang dat dit niet de eerste keer was of dat het bij deze ene keer blijft, haar dochter later op dezelfde manier mensen aan zal gaan spreken als ze vindt dat ze iets verkeerd doen. Want kinderen kopiëren het gedrag van hun ouders. Zij zijn hun voorbeeld. Wanneer jij als ouder regelmatig schreeuwt naar je kind, scheldt, kan je er zeker van zijn dat jouw kind dit later ook gaat doen bij anderen. En dan heb ik het er niet over als je eens een keer schreeuwt, dat doen we allemaal wel eens, iedereen verliest zijn geduld wel eens. Maar vaak schreeuwen en schelden (en dat laatste keur ik overigens echt af) voegt totaal niets toe. En schelden brengt op de lange termijn zelfs geestelijke schade toe aan je kind. Je kind wordt hier onzeker van, bang, leert zo dat hij/zij niets goed doet/kan en gaat hier op den duur ook in geloven. Verder “leert” je kind dat hij enkel hoeft te luisteren wanneer er geschreeuwd/gescholden wordt.

OPVOEDEN IS NIET MAKKELIJK

En ik weet dat opvoeden niet makkelijk is. Ik zal de laatste zijn die zegt dat het wel makkelijk is. Ook ik heb zo mijn frustraties en verlies mijn geduld wel eens. En ik wil mijn kinderen ook wel eens achter het behang plakken (dat we overigens niet hebben, dus dat zal niet meevallen, haha).

Je vraagt je misschien af: “waarom schrijft ze dit nu op?”

TABOESFEER

Ten eerste, omdat ik ook de onmacht zag bij de moeder. En er van uitga dat ze zich niet realiseert wat dit op termijn voor negatief effect heeft. Ik had haar zo graag willen vertellen hoe ze dit anders aan had kunnen pakken. En ten tweede, ik als pedagoog en moeder zo graag wil dat de opvoedproblemen waar we allemaal als ouder wel eens mee te maken hebben, uit de taboesfeer komen. En geloof mij, het taboe rondom het advies inwinnen, hulp durven te vragen binnen de opvoeding is er! Dat geldt gelukkig niet voor iedere ouder, maar voor velen helaas nog wel. En ik begrijp het ergens ook wel. Je hebt misschien het idee dat je als ouder faalt, of dat je het gewoon zelf moet kunnen of je schaamt je ervoor en durft er daarom niet mee naar buiten te treden. In ieder geval genoeg redenen om het niet te doen.

Maar laat ik je nu eens een aantal redenen geven om het gewoon wel te doen.

OPVOEDADVIES VRAGEN BLIJKT LASTIG

Als jij tandpijn hebt, ga je toch ook naar de tandarts? Of als je psychische problemen hebt, ga je toch ook naar de huisarts/psycholoog? Alhoewel dit laatste natuurlijk een grotere drempel is dan naar de tandarts gaan, dat begrijp ik ook wel. Maar waar het op neerkomt, is dat we dan wel hulp van een deskundige inschakelen.

En hulp bij opvoeden vragen, vinden wij als ouder dan ineens zo lastig dat we het maar niet doen.